Κάποια βασικά στοιχεία της γλώσσας

Άρθρα, ουσιαστικά:

Προφέρονται τις περισσότερες φορές κοφτά. Το αρσενικό άρθρο στον ενικό δε χρησιμοποιείται σχεδόν καθόλου π.χ. η παπάς, η άντρας, η αέρας κλπ, η δλιά (δουλειά),η πιθιρά, η νύφ', του πιδί, του σπίτ', τ' παπά του χωράφ΄, τ'ς μάνας, η πουδιά κλπ. Στον πληθυντικό : οι παπάδις, οι δ'λιές, τ'ς αυλές, τ'ς μ'λιές κλπ.


 

Επίθετα:

Νέους, άγριους, άχαρους, διαβουλ΄κός κλπ. Συνηθισμένη κατάληξη -ους και σπάνια -ος (όσα τονίζονται στη λήγουσα συνήθως)
Για τα υποκοριστικά χρησιμοποιούν τις καταλήξεις –ουδ, -ούδα και -ούτσκου π.χ. αρνούδ, πιδούδ, κατσ'κούδ, ελούδα, φουλούδα (φωλίτσα), μ'κρούτσκου, καλούτσ΄κου.


 

Αντωνυμίες:
 

Ιγώ, ισύ, αυτός, αυτήναν, τέτιους (τέτοιος), ιμείς, αφνοί (αυτοί), τέτνοι (τέτοιοι), ικείνους, ικείνην, ικ'νοί (εκείνοι), θ'κος ζμ (δικός μου), θ'κομ' (δικό μου), θ'κοι μας (δικοί μας), θ'κα μας (δικά μας), άλλους (άλλος), άλνοι (άλλοι), ποιος, πνοι (ποιοι), ούλους (όλος), ούλνοι (όλοι), λίγνοι (λίγοι), πουλνοί (πολλοί), όσνοι (όσοι), τόσνοι (τόσοι), πόσνοι (πόσοι) κλπ.
Αντωνυμίες προσωπικές μπροστά από ρήματα: Τ'ς έντ'σαν (τους έντυσαν), τ'ς  έλ'σαν (τους έλυσαν), τ'ν είπα (την είπα) κλπ.


 

Ρήματα:
 

Η σύντμηση στα ρήματα είναι πολύ συνηθισμένη και οι καταλήξεις αλλάζουν π.χ. κ'τάζου (κοιτάζω), κ'τσαίνου (κουτσαίνω), έχ'ς (έχεις), σ'λλουιέμι (συλλογιέμαι), κά'ντι (κάθονται), έρ'ντι (έρχονται), κ'νιέτι (κουνιέται) κλπ.


 

Επιρρήματα θαυμαστικά κυρίως:
 

Ουστ, ου μπας, μπρε, ε κι συ, σουστάάάά, εμ κλπ.


 

Παρομοιώσεις:
 

Το α έχει τη σημασία του σαν - όπως, όταν βρίσκεται μπροστά από ονόματα π.χ. α τουν κλιέφτ (όπως ο κλέφτης), α γιούφτους (σαν γύφτος)